door: Erik Rolevink

Voor de liefhebbers van werkkaartjes: kijk hieronder. Er is weer heel wat gedaan in ons adoptiegebiedje.
We werken hier twee keer per jaar en dat doen we al vanaf 2007. In al die jaren hebben we er voor gezorgd dat de bestaande heide niet dichtgroeide en dat er nieuwe heide bij is gekomen. Helaas moesten we nu constateren dat veel van de oude Struikheiplanten het loodje hebben gelegd in de afgelopen maanden. Waarschijnlijk was hun houdbaarheidsdatum overschreden. Na zo'n 15 jaar wordt Struikheide minder vitaal en vatbaar voor ouderdomskwalen en plagen. Zeker na al die droge zomers. We denken dat het beruchte Heidehaantje hier bezig is geweest maar we hebben nog geen 'smoking gun' gevonden.
Gelukkig is er nog veel moois te zien op ons veldje: Klokjesgentianen, Moeraswolfsklauwen en jonkies van de Levendbarende hagedis. Onze hagedissenfluisteraarster (Mieke) had ze al gauw ontdekt (zie foto).

door: Rolf ter Stege

Zonnebeek tuinzijde
Huis Zonnebeek tuinzijde


De woensdaggroep is een initiatief van Anton Heuven, en is ontstaan in coronatijd. Anton is creatief en heeft zo zijn connecties opgebouwd, en dat komt dan goed van pas.

Werkzaamheden bij Landschap Overijssel in de natuur waren niet toegestaan, maar wel bij particulieren en een stichting zoals de Stichting Edwina van Heek, die o.a.  Het Zonnebeek beheert. En in die gebieden was en is nogal wat onderhoud nodig. Een aantal EnHOe-ers - rare naam eigenlijk-  kon nog steeds wekelijks in de natuur aan het werk, zij het met de restricties zoals die door onze regering waren opgelegd. Met één van de rentmeesters is een eerste afspraak gemaakt voor het opschonen van een heideveld. Een behoorlijk perceel, waarvan het middelste stuk eigenlijk een corridor is, die de beide andere stukken met elkaar verbindt. Vol met opgeschoten dennen en berken. Op onderstaand plaatje is te zien hoe er gewerkt werd  met tweetallen op enigszins afgebakende gebiedjes. In theorie dan.

door: Wilbert Kallenberg

Netjes op een rij om het hooi te verzamelen
Vele droge, warme dagen gingen vooraf. Het hooi was lekker gaan drogen en toen... Toen meende Pluvius zich weer eens te moeten laten gelden. Met volle instemming werd de regen door onze tuin begroet, maar wij als hooiers waren iets minder 'amused'. Het werd er een stuk (in)spannender door. Een flinke groep van zo’n 25 vrijwilligers stak de handen uit de mouwen en ging voortvarend te werk. Niet te hooi en te gras, maar met een door Rob uitstekend ingeschatte systematiek van rijen rillen leggen, werd de kleine hel tot een grote hemel omgevormd.